En de schuldige is…….
De voorspelde en vooral gehoopte Katharsis werd het niet. Een klimaatdoorbraak in Poznan bleek teveel gevraagd. De Verenigde Staten hielden zich keurig aan hun grondwet: er is maar één president tegelijk en die heet nu nog géén Obama. Daarop vooruitlopen kon alleen in de achterafzaaltjes. Europa nam gewoontegetrouw weer het voortouw, maar slaagde er niet in veel kracht te ontwikkelen, omdat de commandotoren in Brussel intern beraad had afgekondigd middels een Europese top. Sommige ontwikkelingslanden waren bereid vergaande stappen te zetten, maar de onderlinge loyaliteit won het en hield de groep bij elkaar, wachtend op toezeggingen van de vermaledijde rijke landen. Australië maakt pas morgen haar klimaatambities bekend, als de schoonmakers in het Poznan Internationaal Congrescentrum alweer klaar zijn. En zo loerde iedereen toch weer traditioneel naar elkaar en werd er in de marge alleen wat technisch geknutseld over Bossen en het ‘Adaptatiefonds’. Het was dus toch weer een klimaattop als vele andere. Terwijl er zoveel moet veranderen om wél een doorbraak te bereiken.
En al even traditioneel was het ZwartePieten op deze klimaattop. Wie heeft het gedaan? Wie is de hoofdschuldige van de altijd weer tegenvallende uitkomst? Ook in Poznan werd weer rijkelijk rondgestrooid met zwartgerande persberichten en geagiteerd getelefoneerd door voorlichters van delegaties en de talrijke aanwezige organisaties. Deze keer bleek Europa het gedaan te hebben: niet voldoende de portemonnee getrokken en uiteindelijk met haar eigen klimaatpakket ‘een bom gelegd’ onder de onderhandelingen, zo klonk het uit de milieubeweging. Een lichtelijk bizarre overdrijving. Net zo krampachtig sloegen de spindoctors van de Europese Unie terug met onrealistische superlatieven over een ‘historisch klimaatakkoord’ dat ‘in de wereld zijn weerga niet kent’. De Franse Minister Borloo praatte de afsluitende persconferentie geheel in zijn eentje vol, zodat er geen ruimte was voor kritische vragen. Zo, aanval afgeslagen. Een pathetische vertoning, vooral ter faveure van ieders eigen agenda.
Een milieubeweging die op een klimaattop bekvecht met de Europese Unie heeft iets van een conflict tussen een lactovegetariër en een veganist in een slagerij. Het ontneemt het zicht op de échte tegenstellingen. En het is contraproductief. Het vergroot wantrouwen, waar vertrouwen nodig is. Tussen ontwikkelingslanden en de rest van de wereld. Tussen China, India en de rest van de ontwikkelingslanden. Tussen de Verenigde Staten en Europa.
In het rijtje van zaken die moeten veranderen om Kopenhagen wél tot een succes te maken staat bij mij dus niet alleen een krachtiger Europa, een toeschietelijkere houding van China en hogere ambities van de Verenigde Staten en Australië. Ik zou ook zo graag afscheid nemen van de perverse‘Blame Game’.
Mijn kinderen hebben er namelijk niets aan wanneer ze later in de geschiedenisboeken kunnen opzoeken wíe precies de cruciale klimaattop in Kopenhagen liet mislukken. Ik wil dat mijn kinderen later kunnen lezen dat de wereld in Kopenhagen er net op tijd in slaagde over haar onderlinge geschillen heen te stappen, een gezamenlijk verdrag wist af te sluiten en zo weg naar een schone toekomst opende. Dát is de enige agenda die telt.